• Reutel & Kuch.

    18 maart 2017

    De bovenstaande foto maakt het al duidelijk voor de ervaren Janneman-spotter; kommer en kwel ten huize Janneman. Het bovenstaande is mijn snotter-rantsoen; als mijn neus eenmaal goed dicht zit proef ik niks meer behalve zuur, zoet en zout. Citroensap, hagelslag en oude kaas dus. Op krakend knäckebröd omwille van de tactiele ervaring. Ofwel: ik ben snipverkouden. De eerste keer in bijna 4 jaar, niet meer elke dag naar school heeft zo zijn voordelen, maar ik ben er nu wel even goed beroerd van. Niks meer gewent zeg maar. En ziek helpt niet echt om lekker aan de slag te blijven.

    Gelukkig was de voornaamste klus die ik me voor deze week had voorgenomen geen intellectueel hoogstandje en ook geen al te zware inspanning. Doekjes afspannen. Andere klusjes zijn blijven liggen, en zullen vermoedelijk ook de komende week niet gebeuren, maar ik heb tenminste nog wat gedaan.

    En voor wie zich afvraagt waarom al die moeite; deze drie foto’s laten het wel zien. Het stapeltje doekjes op de onderste foto zijn dus alle schilderijen die op de eerste foto’s in twee stapels liggen. Meer plaats voor nieuw werk! Dat ik voorlopig ook geen nieuwe spielatten hoef te kopen is een kleine bonus, wat dat aangaat gaat het meeste geld toch telkens in het linnen zitten.

    Voor het overige ben ik vooral blij dat een stel bestelde boeken net op tijd binnen waren bij de bieb. Thoreau en Lovecraft. Vroeger, lang geleden al eens gelezen, toen kon het me allemaal niet zo pakken. Eens kijken of ik daar dit keer meer in kan zien. Voorlopig dus even rust hier, vermoed ik.

    Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 15 keer bekeken

  • Klaar met narcissen geloof ik.

    11 maart 2017

    Ok, ik schreef het de vorige week al, en inderdaad. Op gegeven moment ben ik wel klaar met narcissen tekenen… De afgelopen week heb ik nog één dag getekend, en de rest van de week ben ik voornamelijk bezig geweest met uitzoeken welke ik echt de moeite vond, en die op te plakken en met zegels en al af te werken. De einduitslag na iets van twee weken en 35 tekeningen is uiteindelijk een stuk of 7 tekeningen die letterlijk een stempel van goedkeuring konden krijgen. Een aardige voorjaars-reeks, ik ben niet ontevreden.

    Misschien, als de narcissen op een fraaie en spectaculaire manier uitbloeien en de geest geven dat er nog één of twee bijkomen, maar voorlopig is dit het wel.

    Ik heb ook twee storm tekeningen afgewerkt, maar daar valt misschien nog wel wat meer van te maken.

    En verder? Ik ben eindelijk eens begonnen met een monsterklus waar ik al jaren tegenaan zat te hikken; ik moet mijn kleine landschappen doorlopen, ordenen en een hoop doekjes afspannen. Het ordenen is de grootste klus; een paar jaar geleden hield galerie Achter de Beek ermee op, en ik kreeg ineens weer een berg werk thuis. In de berging staan lijsten met daarin schilderijen (zo’n 70 stuks), in de kamer en werkkamer slingeren een stuk of 10 lijsten met schilderijen rond, en ik heb hier 4 bakken staan met elk 25 schilderijen. De rest (ik zit op zo’n 500 kleine schilderijtjes is al afgespannen en ligt als losse doekjes in de berging. Ik woon klein, en opgespannen doekjes nemen veel ruimte in. Afgespannen doekjes zijn handzaam, klein op te bergen, en snel genoeg weer opgespannen als ik ze nodig heb. En dan ook weer eens alle lijsten kloppend maken; wat heb ik aan schilderijen, waar zijn ze en wat heb ik niet meer?

    De afgelopen week ben ik eindelijk begonnen doekjes selecteren om af te spannen. Komende week ook nog kijken wat in lijsten moet, en wat in de kisten, en nog veel meer doekjes afspannen.

    Het afspannen van schilderijen is taai, traag en vervelend werk, maar deze week heb ik er 43 afgespannen, en er staan er ondertussen nog 42 klaar voor afspannen. Het geeft in elk geval weer eens wat lucht in mijn opslag. Plaats voor eventueel nieuw werk… Ga ik er weer met Franse ezel en motor op uit? Geen idee, dan moet ik toch echt met wat anders komen dan met de Limburgse landschappen die ik de laatste jaren gedaan heb. Andere stijl, of andere onderwerpen. Misschien is het ook wel weer tijd om toch weer eens wat grotere dingen te schilderen, hier thuis. Geen heel grote doeken meer, het moet in elk geval een hanteerbaar formaat blijven waar ik hier in huis wat mee kan.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 12 keer bekeken

  • Dekking zoeken en doorwerken

    4 maart 2017

    Hier in het zuiden was de afgelopen week carnaval los gebarsten, en het was bar en boos weer; slechte combinatie voor de feestgangers, maar een prima combinatie om mij thuis te houden en aan de slag te laten gaan. Ik heb dekking gezochten tegen de grote boze buitenwereld en me een weekje te barsten getekend.

    Met de narcissen was ik de vorige week aangekomen bij het zoeken naar een compositie, een vorm. Daar is geen eenduidig antwoord voor, maar door van alles te proberen krijg je daar langzaam greep op.

    Ik besluit me even niet op een mogelijk einde te richten. Niet nu al de uiteindelijke tekening proberen te maken als straks de bloemen uitgekomen zijn. Teveel onzekerheden; hoe lang wordt de steel, welke knoppen gaan wel of niet uitkomen, in welke volgorde? Voor nu beschouw ik elk stadium gewoon als een eindstadium; daar moet ik een nette tekening van zien te krijgen. Nu zijn dat dus bollen met groene sprieten. Moet ik 1 bol pakken, of meerdere bollen? Bollen met 1 plantje, of bollen met een boel plantjes? Ik probeer van alles.

    Het probleem van de laatste is dat dit weliswaar is hoe de blad-sprieten er uitzien, maar het kan niet echt boeien. Wel een aardig idee; de bollen alleen tekenen voor zover ze boven de grond komen (bovenste helft). Dat levert wel een aardige basis voor de sprieten, zonder dat ik de zware grond moet tekenen (die teveel afleidt van de subtiele sprieten).

    Dit begint wel wat te worden. Redelijk open en eenvoudig, lichter van karakter. De achterste bol kan ik wat vager houden dan de voorste, precies door dit vloeiende papier. Het lukt me zelfs om de ‘knop-spriet’ duidelijk van de 2 bladeren die hem omhullen te scheiden.

    En dan, de achtste dag na aankoop, staan er ineens een aantal knoppen op opengaan. Nog geen volledige bloemen, al zal dat wel niet lang meer duren. Ik moet nu toch ook foto’s gaan maken, dit gaat me te snel. Dat blijkt een goed plan, de dag erna zijn er ineens al 3 bloemen open en een paar knoppen bij, en in de dagen daarna ontploft het ding zowat in bloemen. Het zijn overigens wel heel kleine bloemetjes. Mininarcissen.

    De foto’s gebruik ik nu nog niet. Als ik later nog eens wat wil met dit onderwerp, dan kan ik die gebruiken. Voor nu heb ik de echte plant. Hij staat achter me op het bureau als ik zit te tekenen, zodat ik niet teveel naar waarneming ga tekenen en te nauwkeurig ga zitten piemelen. Ik kijk naar de plant, bestudeer details, denk over wat ik wil tekenen. En dan draai ik me om, en ik ga aan de slag met daadwerkelijk tekenen.

    Indrukken, het gevoel van voorjaar, daar gaat het om. Ik probeer het idee vast te leggen. Een van de twijfelaars blijft een beetje hoeveel van die bladeren ik wil doen. Veel is realistischer en eigenlijk wil ik het wat simpeler, wat cleaner houden. Maar tegelijk heefd die bos sprieten toch ook wel wat.

    En dan komen de bloemen er echt bij. De bloemen met een hoop bladeren eronder werken voor mijn gevoel niet echt. In werkelijkheid is er een kleurverschil (gele bloemen en donkergroene bladeren) dat de bloemetjes duidelijk laat afsteken, maar als ik dat in grijstinten vertaal vallen de bloemetjes eigenlijk wat veel weg. De bladeren worden te belangrijk.

    Het geheel heeft ook niet het lichte lentekarakter dat ik met narcissen verbindt. Minder bladeren? En die bladeren wat lichter houden?

    Ik merk dat ik met name bij die bloemen de neiging krijg om heel erg te gaan tekenen, alles in lijnen in plaats van in vlakken. De bloemen moet ik wat breder aanpakken, wat meer als grote vormen benaderen.

    Dat werkt al iets beter, maar nog steeds ben ik vooral van wat puntjes en lijnen afhankelijk om de vorm te maken. En naarmate ik meer in vlakken wil werken krijg ik ook weer meer ruzie met het papier. Ik hou te weinig inkt over in het penseel om in één keer een bloem neer te zetten. De bloemen worden nu wel heel licht en vlak.

    Met al dat twijfelen en dit en dat en sus en zo proberen loopt de productie deze week behoorlijk op.

    Niet dat me dat ook maar enigzins afremt; eerder het tegendeel. Ik heb ondertussen verschillende papieren in huis, keurig in mapjes gesorteerd en klaar om te schilderen. Tijd om nog meer te proberen...

    Tot nu toe zat ik op Xuanzhi papier te werken, dat was dat papier dat wel heel erg uitvloeide. Ik pak eens een velletje van een nieuw papier dat ik de afgelopen week binnen kreeg; Dan Xuan.

    Wow, wat een verschil! Dit papier neemt de inkt op een totaal andere manier aan, vloeit ook uit maar anders. En droogt eigenlijk vlakker op. Wel mooi… Alleen zinkt het zwart hier wel heel snel naar grijs.

    Ik ben er nog niet klaar mee, met name dat nieuwe papier vergt nog wel even oefenen. Ik hoop nog even op slecht weer voor mezelf…

    Maar ergens komt een moment waarop de die bloemetjes wel zat ben, klaar of niet, dus ik kan maar beter elke keer kijken wat nu af is en wat daarvan de moeite waard is. Ondertussen heb ik toch ook al een paar tekeningen uitgezocht om op te plakken en verder af te werken.

    Wordt vervolgt...

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 25 keer bekeken

  • Een weg zoeken

    25 februari 2017

    De vorige week was ik begonnen met die narcissen, en daar ben ik deze week nog even grondig mee verder gegaan. Er waren een aantal problemen op te lossen; ik had ruzie met het papier en de uitvloeiende inkt, en qua compositie was ik er ook nog niet helemaal uit.

    Eerst maar eens even het papier- en inktprobleem. Gezien de regen en algehele onprettigheid buiten had ik geen zin in op de motor springen en naar Maastricht gaan. Tegelijk hielp datzelfde weer me wel om dan maar hier in huis aan de slag te gaan. En sowieso, ik kan niet zo goed stoppen als iets niet wil lukken. Dus nog maar eens serieus verder prutsen, zoeken naar een weg om dit allemaal onder de knie te krijgen.

    Een eerste stap naar een oplossing bleek penseelkeuze te zijn; een wat groter penseel bevatte hoe dan ook meer inkt en water, en leidde sneller tot uitvloeien, ook als ik het penseel aan een spons droogde. Drogen met keukenpapier leverde al iets betere resultaten op, maar dan was weer bijna alle inkt uit het penseel verdwenen. Het eerste succes had ik door een fijner penseel gebruiken, een lang heel dun contour-penseel van ‘ratte-snorharen’(?!?, de Chinese omschrijvingen van penselen zijn zeer poëtisch maar niet erg informatief, ik gok dat dit paardenhaar van staart of manen is).

    Om een idee te geven van groot en klein; de bovenste drie zijn kleine penselen waarmee ik nu voornamelijk mee bezig ben.

    Deze drie dus. Links het contourpenseel van ‘snorharen’, het middelste donkere penseel is een wat groter stijf penseel van wat men ‘wolfs-haar’ noemt (ik gok nog maar eens op paardenhaar) en rechts, het witte is ‘geitenhaar’ (ik gok op daadwerkelijk geit).

    Dat was dus de oplossing: weinig inkt verdeeld over een lang maar dun penseel, en inderdaad niet alleen drogen aan de spons maar ook aan een velletje keukenrol, en testen op een vel schetspapier.

    Als de inkt daar niet meer uitvloeit, vloeit het ook op het rijstpapier niet uit.

    Een ander deel van de oplossing zit hem in het ‘nat in nat’ werken dat ik het vorig jaar met de wilgen heb geleerd. Nat in nat klinkt overigens natter dan het is. Door een penseelstreek te zetten, die vrijwel helemaal maar nog net niet helemaal te laten drogen, en dan weer heel voorzichtig met een penseel en inkt eraan te komen kun je veel subtieler grijstinten aanvullen.

    Dus: eerst een vorm penseelstreek met hele lichte inkt en een vrijwel droog penseel, dan wachten en eventueel wat deppen tot het bijna droog is, en dan met wat donkerdere inkt die in die eerste penseelstreek uitvloeit meer tint geven.

    Allemaal stappen in dezelfde tekening; de bovenste rij is als ik net getekend heb en de inkt en het papier nog nat is, recht eronder telkens dezelfde tekening na drogen. Met het dikke penseel en heel lichte inkt wat vorm en grote volumes tekenen, dan wachten tot het (vrijwel) droog was, en dan heel voorzichtig de tekening opbouwen. Deels een mengsel van nat in nat werken (met water tekenen, deppen en drogen, en dan, als het nog net vochtig is, met wat inkt de vochtige partij wat donkerder maken) en deels met het heel droge contour penseel tekenen. Hoe zwarter de inkt is, hoe gemakkelijker het trouwens wordt. De zwartste inkt, dik door lang inkt wrijven, vloeit minder uit. Ineens duurt één tekening wel een hele middag, vooral door het tussentijds drogen.

    De rest van de week ben ik daarmee bezig geweest. Penseel beter drogen leverde nog een ander voordeel op; met een bijna droog penseel kan ik ineens ook op de ruwe kant van het papier werken. En dat levert dan weer een subtiele korrelstructuur op die op foto’s vermoedelijk niet te zien is, maar die ik in de tekeningen wel kan waarderen.

    Ha, één probleem opgelost, de compositie goed krijgen is de volgende stap. Hoe moet ik deze blommetjes-uien in beeld zetten? In het potje zitten 5 bollen. Uit sommige bollen komen wel 3 of 4 plantjes, en uit andere bollen komt er maar eentje. En allemaal groeien ze in hun eigen tempo (niet zo snel als gevreesd, maar vandaag, na precies een week, beginnen twee knoppen open te gaan). Wordt vervolgt…

    En nog even een gelegenheidstekening waar ik donderdagavond mee begon; het waaide, en terwijl ik ’s avonds naar wind en regen tegen de ramen zat te luisteren pakte ik even een schetsblok;

    In feite twee ideeën om storm weer te geven; een waaiende paraplu (misschien een reeks buitelende paraplu’s?). Of iemand die met opwaaiende jaspanden tegen de wind in worstelt. Ik worstelde in elk geval met de tekening; als je goed kijkt zie je drie in capuchon gehulde hoofden.

    De dag erna ben ik hier ook eens even voor gaan zitten. De paraplu’s laat ik nog even. En bij een voort zwoegende uitwaaier zijn is wel wat te variëren. De eerste pogingen vallen tegen.

    Maar ik was dan ook even meer bezig met penseel, inkt en papier. Dit is weer wat anders dan narcissen, hoe vol of droog moet het penseel hier zijn? Ok, de 2e houding is de goede weg, en penselen ook voor deze grote vlakken toch vrijwel droog houden op dit papier.

    Ik twijfel een beetje tussen de laatste twee, elk heeft wel wat. De voorlaatste is dynamischer, losser getekend ook, en voor mijn gevoel meer storm. Bij de laatste begin ik het wat te nauwkeurig te benaderen, te realistisch. Het moet een indruk blijven. Ik laat het hier eens even bij. Al heb ik nu een vaag knagend gevoel dat twee mensen tegen de storm in beter zouden zijn. Hmmm…

    Maar ergens ben ik met dit laatste tussendoortje wel heel tevreden. Een snelle en spontane reactie op iets wat ik meemaak, dat is een beetje waar dit soort tekenen om draait. Geen grote dramatische dingen, maar alledaags leven vastleggen.

    O ja, en bij recent werk zijn weer drie tekeningen waar ik de afgelopen weken mee bezig was neergezet; twee vissengeraamtes en een laatste keer paalhoofden.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 36 keer bekeken

  • Even afstand nemen

    18 februari 2017

    De afgelopen week kwam ik niet zo op gang. Ik wilde eigenlijk veel losse kleine tekeningen maken, en dat heb ik niet zitten doen. Ik wilde ook nog even verder met de paalhoofden, dat is wel gedaan. Ik ben er alleen nog niet uit of het wat is.

    De komende week wel opplakken en zegelen, dan zie ik later wel of het echt de moeite is (als ik hem samen met de andere paalhoofden aan de muur hang).

    Een andere idee was een potje met wat narcissenbollen kopen. Op dit moment zijn het een soort van kleine uien in een glazen pot, en daar moeten dan die gele bloemen op komen te staan. Het zou een teken-onderwerp voor de komende tijd kunnen zijn.

    Eén probleem is dat ik niet weet hoe groot die dingen gaan worden, en hoe ze er precies uit komen. Zijn al die groene sprieten bloemstelen? Waarschijnlijk niet. En hoe hoog worden ze? Ik gok wat minder hoog dan die ik buiten wel eens zie staan, maar ook dat weet ik niet zeker. En hoe snel groeien die dingen? Heb ik morgenvroeg ineens een pot vol bloemen, of wordt dat een maanden durend verhaal? We zullen zien. Het tekenen zelf lukt alvast maar matig.

    Dat niet lukken lijkt vooral het papier dat ik momenteel in huis heb te zijn. Het papier vloeit te hard uit, de inkt is bijna niet te controleren, hoe droog ik mijn penselen ook probeer te houden.

    De laatste tekening is weer op ander papier, en dat lijkt toch echt beter te gaan. Overigens heb ik ook de vorm, de benadering nog niet goed.

    Misschien de komende week toch maar weer eens naar Maastricht voor een rol rijstpapier waarvan ik in elk geval weet dat het werkt. Over dit papier heb ik al eerder geklaagd, maar het gekke is dat ik op dit moment wel één van die toen ‘mislukte’ tekeningen aan de muur heb hangen. Bij nader inzien vind ik dat vloeiende karakter daar wel mooi uitpakken. Papier speciaal voor regen-taferelen? In elk geval is dat ook de reden waarom ik hierboven schreef ‘ík zie later wel of het wat is’; soms heb je wat tijd en afstand nodig om de frustratie van het tekenen te vergeten, voor je iets kunt beoordelen.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 33 keer bekeken

  • schetsen of tekenen

    11 februari 2017

    Voor degene die nu een lading lino’s verwachtten, so sorry, dat laat vermoedelijk nog wel een paar weken op zich wachten. De vers aangekochte wringer was meer een gelegenheidsaankoop (ik zag een nette wringer op marktplaats) dan een doelbewust plan om nu met die wringer lino’s te gaan drukken. Ik heb mijn twijfels over de bruikbaarheid, maar ik wil het eens proberen. Maar ik wil ook de Japanse manier van handdrukken, met waterverf en rijst-lijm proberen, en nog zoveel andere zaken. En daarvoor moet ik eerst eens wat lino’s ontwerpen. En om die te ontwerpen moet ik eerst eens beslissen wat voor lino’s ik eigenlijk wil hebben… En dat brengt me op de afgelopen week. Tekenen of schetsen dus.

    Ik heb een probleempje. Ik ben niet goed in twee keer hetzelfde doen. Al tijdens de lerarenopleiding viel me op dat andere mensen gemakkelijker twee of drie keer dezelfde tekening konden maken. Bij mij pakt eigenlijk elke tekening weer serieus anders uit dan de vorige. Op de een of andere manier ben ik niet in staat om me aan een voorgenomen plan te houden, als ik een lijn trek roept iets in mij ‘en wat nu als we dit lijntje eens net even hoger-lager-langer-korter-dikker-dunner maken?’ Ik vergeet waar ik mee bezig was en dwaal af naar een volgende tekening, of tenminste in een andere uitvoering van een tekening. En dat maakt het wat lastig om eerst schetsen te maken, en die dan later als serieuze tekening of schilderij uit te werken. Sommige dingen worden beter, maar tegelijk verdwijnt ook iets van de oorspronkelijke losheid, van de vrijheid die een eerste, directe tekening of schilderij kan hebben. Ik zie dat ook wel bij anderen, maar meestal zijn bij hen de verschilen minder extreem dan bij mij.

    Eerst schetsen en dat later uitwerken voor mij dus altijd een wat moeizaam proces. Vandaar bijvoorbeeld de problemen die ik ooit had met de pratende heren met fiets. Zo levendig als dat eerste schetsje zijn de latere tekeningen nooit meer geworden. Dus aarzel ik de hele tijd als ik me eigenlijk heb voorgenomen om alleen maar snelle schetsen te gaan maken.

    Deze week speelden die problemen van afdwalen weer eens serieus op. Ik ben vooral bezig geweest met wat tekeningen in Chinese inkt van vorig en dit jaar op te plakken, van zegels te voorzien en verder af te werken.

    Dat gaat beter als ik er meer heb, omdat ik elke keer weer even handigheid moet kweken. Op zich leuk werk, weer eens wat nieuws aan de muur, en je ziet wat dingen van jezelf terug die je al een tijdje niet meer had gezien (geplaatst in 'recent werk').

    Een paar weken geleden maakte ik een snelle schets van een vissenskelet, op schetspapier, en die pakte onverwacht leuk uit:

    Ik besloot die schets ook serieus af te werken. Tsja. Soms zit het mee, soms zit het tegen:

    De Pentel penseelpen die ik voor dat soort schetsen gebruik droogt niet watervast op, het schetspapier houdt veel langer vocht vast, en het resultaat was een uitgelopen tekening. Crap! En ik wilde die schets toch in leven houden, dus deze week heb ik het nog maar eens geprobeerd.

    Nieuwe versies van een tekening die ik al gemaakt (en verpest) had. De foto op ineternet kon ik niet meer terugvinden, wel een iets anders bijgesneden versie. Ook goed.

    Hmmmwah… Er is op zich niet zoveel mis mee, maar dat aangename gevoel van een tussendoorschetsje dat ineens beter uitpakt dan verwacht krijg ik hier niet mee terug.  

    En dat is dus een van de problemen die ik nu heb, als ik voor lino’s wil schetsen. Ik zou eigenlijk eerst een hele reeks snelle leuke tekeningetjes moeten maken. Later, als ik er eenmaal genoeg heb, dan kan ik vrij kiezen en een van die tekeningen verder uitwerken en omzetten naar een lino. Alleen blijft de vraag of dat lukt. De beste lino’s die ik heb zijn eigenlijk altijd direct op linoleum getekend en gesneden, zonder veel poespas vooraf. Ik kan wel schetsen overtrekken en inscannen en in de computer bewerken en zo, maar dan gaat er altijd het nodige verloren…

    Voorbeeld van deze week: Toen ik een idee had voor een tekening had heb ik ook even snel een schets gemaakt. Het idee kwam van Kafka, uit ‘de kwartjesvinder’. De man die uitdrukkelijk geen kwartjesvinder was werd met egards ontvangen: ‘terwijl ze mijn jas aannamen en mijn schoenen afstoften’. Ik kreeg een beeld van een ouderwetse heer omringt door dienstmeisjes, die zijn jas aannemen en natuurlijk ook -niet genoemde- handschoenen en hoed, en een derde meisje dat knielt en schoenen met een borstel afstoft. Een soort van pit crew om gasten te ontvangen.

    Dit is wat ik eigenlijk dus veel vaker zou moeten doen. Snelle simpele schets, niet goed of zo, alleen maar even het idee vastleggen. Dat heb ik gedaan. Dat ‘niet goed’ is mijn probleem. Om het beter te doen moet ik er meteen een halve of hele dag aan besteden. Documentatie zoeken, verhoudingen controleren, houdingen  optimaliseren. Dat laatste begon al tijdens deze schets; rechts onder.  Een knielende dienstmeid? Nee, een voorovergebogen dienstmeid met plumeau zou de humor van het idee meer benadrukken. Maar op die manier is het geen snelle schets meer, dan legt één zo’n idee meteen de hele dag stil. Hoeveel tijd moet ik aan een inval besteden? Is snel even vastleggen genoeg? Ik weet het niet, maar eigenlijk zou ik toch meer van die snelle schetsen moeten doen.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 48 keer bekeken

  • Dwalende gedachten.

    4 februari 2017

    Afgelopen week heb ik een voorlopige belastingaangifte gedaan, en van daaruit kwam weer eens enig piekeren over financiën en eventuele mogelijkheden die ik nu heb. Eén van die mogelijkheden waar ik al vaker over heb zitten denken is een soort van mini-kampeerbusje. Comfortabel, en het uitdenken en inrichten van zo’n busje lijkt me geweldig leuk. Minpuntje is dat ik een beetje mijn twijfels heb over de daadwerkelijke bruikbaarheid. Met de motor kom ik op plekken waar ik me met een auto niet zou wagen. Maar goed, toch nog maar eens op internet neuzen. Prijzen van auto’s kijken, kosten van beurten opzoeken, wegenbelasting, verzekering… Ik kom vrij snel op 1000-1200 euro vaste lasten per jaar uit, en dan heb ik nog geen meter gereden. Nee, dat blijft toch eigenlijk net te duur.

    Als ik dus ooit nog eens naar Noorwegen wil dan zal dat toch weer motor, tentje en gewoon afzien moeten worden. Trekt me niet echt meer. Als ik nog eens naar Noorwegen wil is het nu ook niet om te schilderen. Ik wil dan vooral voor mezelf eens wat mooie foto’s maken, en een hoop tekeningen maken die ik later voor ander werk (lino’s?) kan gebruiken. Is dat een goeie reden voor een maand afzien? Van daaruit kwam piekeren over mijn huidige kampeerspullen op gang. Er zijn wat dingen aan vervanging toe. En ik zou er ook weer eens paar keer op uit moeten gaan om mijn koud en nat kamperen weer wat te oefenen. Wat zijn de opties? Tot april niet veel, de enige campings in Nederland die nu open zijn liggen niet op plekken waar ik dringend heen wel. Maar goed, april kan ook nog wel. Waar zou ik dan wel heen willen? De wadden lijkt me wel wat, op een van de eilanden wat tekenen en schetsen? Valt daar nog wat te tekenen en te schetsen? Zee, duinen, helmgras en verwaaide boompjes, paalhoofden misschien? Die rijen palen in zand en zee zijn wel een mooi grafisch element… Even neuzen op internet en google maps levert dan toch eerder zeeland op, als ik paalhoofden wil tekenen. Daar liggen de stranden vol met die dingen. Ok, ook een optie. Paalhoofden. Tsja.

    En zo veranderen de tekeningen deze week vanzelf ook weer.

    Hmmm, dat lukt hier thuis en uit het hoofd ook al aardig. Moet ik daar nog wel voor de deur uit? Al is het inderdaad wel een aardig gegeven voor tekenen en grafiek.

    Oh ja, en op marktplaats gevonden en zojuist binnen gekomen:

    Voor als ik eens wat anders dan subtiele handafdrukken wil. Dit stuurt misschien meer aan op woest expressieve harde zwart-wit lino's dan op subtielle kleurendrukken... We zullen zien.

    Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 56 keer bekeken

  • Sittardse musea De Domijnen

    29 januari 2017

    Vandaag had ik een rondleiding en een her-kennismaking met de Sittardse musea na de ingebruikname van het Ligne gebouw. De entreeprijzen zijn in elk geval flink omhoog gegaan; 6 euro voor de moderne kunst, en 9 euro voor een combiticket met de historie-collectie. Voorheen was dat 4 euro voor beiden. Geen goed idee, die prijsverhoging. Musea horen naar mijn idee gratis te zijn, een vrij toegankelijk centrum van een gemeenschap.

    De Salon was dit jaar wel weer aardig, maar helaas ook de nodige holle vaten kunst. Het thema dit jaar was grafiek. Veel computerprints, wat zeefdrukken en etsen, en zelfs wat klei met opdruk. Toppertje van de rondleiding door de gastconservator: ‘Deze drogenaald etsen heeft de kunstenaar gemaakt aan de hand van zijn eigen dagboek teksten; we mogen dus eigenlijk in zijn dagboek kijken, elke ets is een dag.’ Vraag van iemand: ‘Weten we ook waarover het gaat?’ Antwoord: ‘Nee, dat is natuurlijk wel erg privé.’ Achterliggende gedachte is dat de beschouwer zijn eigen invulling geeft, maar wat mij betreft is dit waar musea en expositiemakers de mist in gaan. Dit is betekenisloze kunst. Als je iets privé wil houden is dat prima, misschien is een expositie dan niet de juiste plaats…

    De etsen zelf waren overigens wel de moeite waard, maar een wolk van papiertjes aan de muur geprikt nodigt mij ook weer wat minder uit om me in elke ets te verdiepen.

    Mijn persoonlijke leermomentje waren een aantal ‘giclee’ prints (= inktjet, maar zo noemen we het even niet) van Sandra Hanckmann; die afdrukken zagen er aanzienlijk beter uit dat wat ik tot nu toe uit een computer heb zien komen.

    Mat, goed kunstpapier, daar moet ik nog eens goed naar kijken.

    En in een klein zaaltje ernaast hing wat ‘echte’ grafiek (etsen, zeefdrukken, hout- en linoleumsnedes) die was samengeraapt uit oud BKR werk. Te moeilijk om recent werk van grafische kunstenaars te vinden? Zou er rond dat BKR werk niet eens een veel uitgebreidere expositie te maken zijn, met daarbij ook een beschrijving van het toenmalige kunstklimaat, misschien wel afgezet tegen het huidige kunstklimaat?

     

    Het historisch museum is in het oude gebouw blijven zitten, en is dus nu weer een eigen museum. En daar was een expositie van ‘een creatief diender’ Hub. (Buck) Fonteijn.

    De expositie was heel aardig, al is de term ‘creatief diender’ een beetje uit de lucht gegrepen; vrijwel alle werk was toch vooral van een ‘gepensioneerde diender’. En het ademde ook de sfeer van iemand die, nadat de grote vrijheid is aangebroken, zijn hart volgde. Vrijwel alles was in de tweede helft van de jaren ’70 en begin jaren ‘80 gemaakt, maar vrijwel alles ook in een stijl die meer in de jaren ’20 en 30 thuishoort, zijn vormende jaren dus.

    Helaas was de collectie wat rijp en groen door elkaar, maar zijn beste schilderijen waren ijzersterk werk.

    En hier zat een persoonlijke betrokkenheid en liefde in die ik op de Salon toch wat miste.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 57 keer bekeken

  • Moeizaam.

    28 januari 2017

    Ik wil lino’s ontwerpen, en eigenlijk lukt het niet om verschillende redenen. Ik wil eigenlijk kleiner werken dan past bij het niveau aan detail wat ik wil hebben. En ik blijf heen en weer slingeren tussen realisme en expressiviteit. Zolang ik geen duidelijke keuze maak op dat gebied blijft het sowieso gemodder.

    En heel eigenlijk wil ik iets totaal anders dan wat ik nu zit te ontwerpen, maar ik weet niet goed hoe ik dat moet ontwerpen, of beter gezegd, zonder model en foto’s red ik dat niet. Een oud voorbeeld van wat ik eigenlijk zou willen; in 2010 zat ik hier ook al mee te worstelen.

    Aan de ene kant te simpel en te rechtstreeks, omdat ik van foto’s moet uitgaan, aan de andere kant is nu net dit een richting die ik wel nog eens zou willen uitproberen. Veel werk, met een nauwkeurigheid waarvan ik niet weet of ik die wel kan halen, aan de andere kant, als ik zo’n lino eenmaal goed gesneden en gemonteerd weet te krijgen (5 of 6 platen die perfect moeten passen bij het drukken) dan kan ik daarna een hoop variaties op zo’n lino maken, voor mij in elk geval boeiend om te doen.

    Wat ik de afgelopen week heb zitten doen? Heel veel nadenken, een beetje lezen, en wat schetsen voor lino’s waar ik niet tevreden mee ben:

    Moeizaam tekenen, vooral omdat ik na de potloodschets in feite aan het feitelijk lino ontwerpen begin; stap 3 en 4 zouden eigenlijk verschillende linoplaten moeten zijn.

    En het idee van momenteel bekende figuren lijkt me bij nader inzien niet echt boeiend. Leuk om aan te sluiten op een oude Japanse traditie en zo, maar na Andy Warhole’s Marilyn zeefdrukken en Shepard Fairey’s Obama Hope poster niet echt iets waar ik nog veel aan toe te voegen heb.

    Modern leven dan?

    Als plaatje zou het nog net kunnen, maar is dit nu een plaatje dat ik na afloop met plezier hier aan de muur hang? Nee, niet echt.  

    Volgende week maar eens even iets anders doen, hier raak ik serieus gefrustreerd van.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 60 keer bekeken

  • Weinig te zien

    22 januari 2017

    Ik zit weer te lezen… Kunst dit keer, dat wel. Een opstelsommetje van factoren. De visgraatvis die ik de vorige week tekende liet me niet los, dat is eigenlijk wel iets voor een linoleumsnede of zo. En zo kwam het gepieker over lino’s weer op gang. Ik heb de afgelopen week wat schetsen proberen te maken, maar ik dwaalde weer af naar andere onderwerpen. De visgraat in lino is te uhm, voor de hand liggend? Eigenlijk geen reden om hem niet te maken, maar ik heb de onstuitbare neiging om te denken ‘dat is me te makkelijk, doe iets dat meer moeite kost'. Alleen wilde dat dan ook weer niet zo lukken, niks van de schetsen is bruikbaar voor wat dan ook.

    En halverwege deze week kreeg ik een uitnodiging van een vriend om naar tentoonstelling van Ukiyo-e prenten in Brussel te gaan. We zijn nog niet geweest, maar de Japanse houtsneden van de ‘vlietende wereld’ zijn wel iets waar ik al vaker naar heb zitten kijken. In hoeverre kan zoiets in linoleum? De dunne contouren worden onherroepelijk dikker en zwaarder in linoleum, en de uitgebreide subtiele kleurdrukken zijn lastig. Ik ben twee dingen gaan doen die ik nog niet gedaan had; op internet zoeken naar filmpjes over de Japanse manier van afdrukken, met waterverf en lijm. Techniek dus. En ik heb een dik boek over dat onderwerp dat ik jaren geleden gekocht heb weer eens uit de kast gehaald om naar de inhoud en achterliggende gedachten van die prenten te kijken.

    De prenten staan bekend als Ukiyo-e, ‘de vlietende wereld’, en ze worden gezien als een hommage aan de luchtige, vergankelijke genoegens van het leven. Pluk de dag-kunst dus. Van oorsprong betekende de frase overigens het tegenovergestelde, het was een boeddhistische waarschuwing tegen het najagen van oppervlakkige zaken; leven is lijden, lijden komt door wensen en verlangen (naar vergankelijke zaken), een leven zonder verlangen naar zulke zaken is een leven zonder lijden. Over hoe de omkering tot stand is gekomen verschillen de bronnen die ik heb van mening; pluk de dag want morgen kun je dood zijn, of loslaten en leven in het hier en nu, maar misschien ook gewoon toenemende welvaart en vrede, en daardoor meer ruimte voor de genoegens van het leven? In elk geval waren de onderwerpen van die prenten vooral toneelspelers en (toen) bekende mooie dames. Hmmm, dat herken ik wel een beetje. Kijk naar de media; shownieuws, film- en tvsterren, wie doet het met wie en wat hadden ze aan? Zelfs de momenteel zo populaire mindfulness therapieën en Flow-trainingen richten zich op dat korte, lichte hier en nu, en prefereren controleerbare aangename ervaringen over diepgang.

    Hoe zou Ukiyo-e er nu uitzien? Prenten van House of Cards en Sherlock acteurs, Nicki Minaj en Doutzen Kroes?

    Ik heb dat idee al eens eerder gehad geloof ik. Webcamgirls, selfies, foodpics en dergelijke, van daaruit lino’s maken? Hmmm, Alweer bekruipt me de gedachte dat dat eigenlijk net iets te gemakkelijk is. We piekeren nog even verder.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 64 keer bekeken

  • Meer blogs >>