Jan Kusters

Laat ik eens proberen een blog bij te houden. Dit wordt in elk geval geen dagelijkse zaak, maar een wekelijkse. Elke week op zondag wil ik wat berichten uit mijn 'woeste kunstenaarsbestaan' hier neer te zetten. Zou het iemand boeien?

De afgelopen week had ik vrij vanwege carnaval. Ik ben geen carnavalsvierder, en dus is het tijd voor wat anders. In feite heb ik ondertussen een geheel eigen traditie ontwikkeld voor de carnavalsdagen. Vrienden ontvluchten Limburg of duiken vol in het feestgedruis, dus mijn sociale kalender raakt even redelijk leeg. Buiten is het landschap nog grauw, kaal en niet bijzonder inspirerend voor een schilder die wel van een beetje kleur houdt. Na een paar maanden ben ik binnen het werken aan de hand van foto's eigenlijk ook wel een beetje beu. Geen goeie week voor een schildervakantie dus. En wat heb ik dus de afgelopen drie jaar met carnaval staan doen?

Lijstjes maken, jawel. Na een week noeste arbeid en verstikkende laklucht in de hut ben ik nu weer 38 lijstjes rijker. Geen schilderen, toch braaf werken aan mijn kunst. En zo ben ik ook bijna klaar voor de Amsterdam expositie bij De Stoker,  in augustus. De schilderijen staan al een half jaar klaar, ik heb ondertussen een affiche klaar, laat nu de bui maar losbarsten.

Ik schreef hierboven al dat ik rond deze tijd altijd een beetje door mijn normale schilderlol heen raak. Als ik teruglees in mijn dagboeken zie ik ook dat ik dit een jaarlijks terugkerende leegte is. Toen ik bij Cezanne in het atelier was, werd me duidelijk hoe handig die kerel het in mekaar had gestoken. Mooie omgeving voor buiten schilderen, met uitzicht op 'zijn' berg en al. En in zijn atelier alle spullen voor stillevens, voor de dagen waarop de pleine air even niet zo trok. Heel slim! Alleen heb ik niet zoveel met bloemen, behalve hooikoorts, tranende ogen en een versdobde deus. Nee, nog maar even geen bloemen dus. Ik heb maar eens een greep in mijn verleden gedaan, thematisch gesproken dan.

Het beeld is gebaseerd op een scene uit de film Secretary -leuker dan ik de eerste keer in de gaten had- en sluit aan op mijn naakte en halfgeklede dames van jaren geleden. Alleen waren mijn schilderijen toen een meter lang, en zit ik nu ineens op de vierkante centimeter te pielen. Eens te kijken wat ik op die doekjes van de kleine landschappen met dit soort thema's kan. Hmmm, toch wel grappig eigenlijk. Is dit de moeite waard om eens wat meer tijd in te steken?