• Wij onderbreken deze uitzending…

    2 september 2017

    Het is weer eens even tijd om me los te maken van alle verplichte nummers, en ik vermoed dat ik in september hier weinig of niets ga bloggen…

    De truc is een beetje dat ik allerlei dingen van plan ben, maar die komen er niet van. Reden is dat ik allerlei andere dingen heb (afspraken met vrienden, voorgenomen klusjes, dit blog) die ik ook leuk vind, en dan stel ik allerlei incidentele plannen (museumbezoek, ergens naar een schip gaan kijken, een bepaald landschap bezoeken) uit ‘want dat kan altijd nog’. En zo blijf ik maar uitstellen. Dus voor de komende maand heb ik zoveel mogelijk van die min of meer doorlopende afspraken afgezegd, en nu eens kijken of die andere dingen er wel van komen. We zullen zien…

    De afgelopen week kwam overigens ook het linoleum snijden tot een voorlopig einde; ik kwam niet echt verder met schetsen voor de vissershutjes.

    Dit is meer een technische tekening dan een ontwerp voor een lino die de rust en eenzaamheid van zo’n hutje in een machtig landschap laat zien…

    Ik ben met schetsen gestopt, en ben wat werk van de afgelopen maanden gaan afwerken; voornamelijk penseeltekeningen opplakken, zegelen en goed fotograferen.

    Over de vissertjes ben ik misschien nog niet helemaal klaar, maar de Skoddebergvatn tekeningen bevallen me wel.

    Goed, voor nu dus even rust, wordt hopelijk vervolgt eind september of begin oktober…

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 10 keer bekeken

  • Afdwalen, verder afdwalen en weer wat terug dwalen.

    26 augustus 2017

    Het plan was om nog even door te gaan met lino’s. Ik had zelfs al wat voorbereidend zitten tekenen.

    Schetsen voor een Rorbu, een Noorse vissershut.

    Maar op mijn dagelijkse rondjes de deur uit viel me deze week ook op hoe hoog het riet rond de visvijver weer stond. Elk jaar wordt dat riet helemaal weggehaald, en elk najaar staat het weer meer dan manshoog rond de vijver, op een paar gaatjes voor de vissers na. Mooi spul, dat riet, en dit keer viel me ook op hoe geordend dat riet eigenlijk groeit. Tijd om eens wat vissertjes in het riet te tekenen? Snel even tussendoor?

    De volgende dag dus eerst dan maar eens uitzoeken hoe ik een visser teken.

    Het zijn sterk vereenvoudigde vissers; niet zozeer in tekenstijl, maar vooral de afgebeelde vissers zelf. De moderne sportvisser is al lang niet meer de rustige pensionado die, gezeten op een gevlochten viskorf of simpel klapstoeltje, gewapend met thermoskan en pakje boterhammen, sjekkie en bamboe hengel wat visjes uit het water slaat. Tegenwoordig lijkt elke visser hier een indrukwekkend kampement op te slaan met gigantische parasols, een waar arsenaal aan hoogwaardige koolstofhengels, electronische verklikkers en een troepje vrienden en een paar auto’s om zich heen. Ik ga gemakshalve maar even voor het type visser uit mijn jonge jaren, dat is wat eenvoudiger. Klapstoeltje, hengel, en de onvermijdelijke toeschouwer (Bijten ze nog een beetje?).

    En de dag daarna was het tijd voor visser en riet.

    Hngngngmeh! Dat valt nog niet mee. Losse rietstengels en bladeren tekenen is een hoop werk. En hoeveel rietstengels en bladeren ik ook teken, het blijft maar een mager rietkraagje eigenlijk. Wat sterker perspectief stelt me wel in staat om watv riet groot en duidelijker op de voorgrond te zetten, maar dan nog is het maar mager. En er klopt ook nog iets niet helemaal met dat riet…

    Tijd om de volgende ochtend nog maar eens een bezoekje aan de visvijver te brengen, nu met camera erbij. Eens even wat documentatie maken.

    Het riet blijk bijna ongeloofwaardig geordend te zijn. Keurig van vertikaal naar horizontaal waaierende stengels, alle bladeren al even keurig in het gelid, als ik het zo strak teken overtuigt het vast niet. En ik moet inderdaad veel meer massa in dat riet tekenen; gewoon grijstinten, waar uiteindelijk de rietstengels uit opdoemen.

    Alleen leidde dat wandelen met camera natuurlijk ook weer tot andere foto’s. Het is met alle regen van de afgelopen maand een vroeg paddenstoelenjaar. En de zonnebloemen staan er ook al weer indrukwekkend bij. En al die foto’s moeten na thuiskomst ook weer in verschillende varianten afgewerkt worden…

    (Zoals altijd staan de meeste foto’s weer op mijn tumblr site)

    En zo was ik alweer een dag verder voor ik weer aan mijn visser in het riet verder ging. Volume dus, en meer ordening.

    Hmmm, dit leek me wel erg heftig als ondertekening. Toch eerst wat riet en visser tekenen, en daarna het volume erin brengen?

    Bij de eerste tekening is duidelijk hoe ongeloofwaardig de ordening van het riet is, maar de tweede tekening gaat toch wel in de richting van wat ik in gedachten had. Eens een paar dagen ertegenaan kijken…

    (later, als ik dit blog zit te schrijven) Misschien moet ik toch nog een poging doen, met de visser en toeschouwer iets grijzer, en het verder weg gelegen riet nog wat grijzer; meer atmosferisch perspectief dus. En dan is dit eigenlijk een westerse stijl van tekenen met oosterse middelen. Moet ik het ook niet nog eens op de Chinese manier proberen? Minder perspectivisch, meer dingen boven- en onder elkaar, met een vage mist misschien? Er is nog wel wat ruimte voor verder werken.

    Maar er liggen ook nog wat schetsen van een rorbu te wachten. Enfin, vissershutten, vissers, het zit allemaal dicht bij elkaar zullen we maar zeggen.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 10 keer bekeken

  • En gaan met die banaan!

    19 augustus 2017

    Deze week even stug doorgehakt; snel en simpel ontwerp betekent ook gemakkelijker snijden zonder bij elke steek met de guts na te denken of tussendoor rondjes te lopen.

    Normaal moet ik telkens nadenken over wat er na het wegsnijden van linoleum aan restvorm over blijft. Die restvormen kunnen bij het drukken als blank reliëf zichtbaar worden, of, als ik ze wat inkt geef, als kleine puntjes en streepjes zichtbaar worden. Ze geven richting aan in een ruimte, breken grote vlakken op, maken een prent boeiender.

    Bij deze lino speelde dat minder mee dan bij de vorige prenten, maar ik nam me toch even de moeite om in het gezicht en in de vlakken wel een algehele richting aan te geven. Maar deze prent heeft vooral grote zwarte vlakken waar dat dus geen rol in speelt. Eigenlijk was het alleen in het gezicht eventueel kritisch en een beetje opletten. En de kleine tekst snijden was even kalm aan en nauwkeurig werken. Om te controleren of de tekst inderdaad leesbaar genoeg werd gebruikte ik een kleine spiegel om af en toe even te spieken. Op één dag had ik de prent gesneden.

    De volgende dag was het tijd voor (proef)drukken. Het drukken ging beter dan verwacht; grote zwarte vlakken zijn moeilijker netjes te drukken dan smalle zwarte lijnen. Te schraal, en je krijgt de indruk van een printer waar de toner van op is, te vet, en alle subtiliteit verdwijnt uit een prent. Her is overigens waar handrukken in uitblinkt; een pers levert technisch gave strakke vlakken op, maar in feite wordt een prent dan wel erg steriel. Gelukkig viel het handdrukken mee, in feite ging het vanaf de eerste druk goed. Goed invochten van papier is hiervoor het toverwoord…

    Na de eerste druk (links boven) heb ik wat van de resten in het gezicht verder weg gesneden. Ik heb uiteindelijk alleen bij de kaaklijn en in de hals een streepje laten staan om wat richting te geven. In de andere witte vlakken geven de resten meteen al de gewenste levendigheid, maar daar was ook veel speelruimte; het maakte niet uit hoe het daar precies uitviel.

    Tadaa! Al met al was dit, zoals ik ook van plan was, een snelle en gemakkelijke lino. En nu zit ik naar het eindresultaat te kijken; is het wat?

    Je komt eigenlijk nooit helemaal los van je eigen werk, je kunt het nooit zien zoals een ander het ziet. De ontstaansgeschiedenis blijft altijd in je achterhoofd een rol spelen. Het feit dat dit een snel en simpel proces was maakt dat ik de prent nu ook niet zo waardeer als de eerdere Noorse prenten. Als ik eerlijk ben heb ik een minder tevreden gevoel over deze prent dan over de drie voorgaande prenten. En dat terwijl de prent in feite beter dan verwacht precies dat geworden is wat ik in gedachten had. Het blijft lastig…

    Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 22 keer bekeken

  • eens even de gemakkelijke weg

    12 augustus 2017

    Ik zit nog steeds met een hoofd vol linoleum, maar heb wat moeite met verder komen. Deels omdat ik niet weet hoe ik verder moet, maar ook deels door afleiding. Ik ben weer eens even in Twin Peaks verzeild geraakt, de tv serie uit begin jaren ’90. Damn good coffee!

    En nu laat ik me maar eens even drijven. Wat kan ik met die serie? Op de lerarenopleiding leerden we elk hulpmiddel te gebruiken wat je hebt. En terwijl ik daar in theorie helemaal voor ben, ben ik zelf toch nogal geneigd om op de een of andere manier altijd de moeizame omweg te nemen. Nu even niet!

    Foto’s van de tv maken, het juiste moment kiezen, even door photoshop halen, en met redelijk bejaard carbonpapier en al aan de slag.

    En dan met inkt aan de slag. Zo is een ontwerp geen week modderen maar een middagje ontspannen tekenen. De vraag is of het ook de moeite waard is…

    Overigens zouden de lino’s van de afgelopen twee maanden zo in de serie passen qua landschap; ik zit ook als ik wat anders doe toch wel in een bepaalde mindset.

    Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 23 keer bekeken

  • Het regent buiten, en hierbinnen druppelt het ook verder…

    5 augustus 2017

    Een kort blogje vandaag. De afgelopen week heb ik toch nog eens het mes gezet in de lino van de vorige week. Beter of niet? Ik twijfel, al weet ik wat zekerder dan de vorige week dat ik er voorlopig even niks meer aan moet doen. Alle drie op een rijtje?

    Voorlopig even rust op dit gebied.

    Ik vier een herfstachtige dag met thee op het theelichtje en andere verstrooiing.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 13 keer bekeken

  • Ik kom er even niet uit

    29 juli 2017

    De afgelopen week veel kijken, hier wat wegsteken, daar wat wegsteken, en nog veel langer kijken. Maar ik ben niet tevreden en weet ook niet hoe ik verder moet.

    Eerst maar even hoe het was en hoe het geworden is:

    Er is een hoop meer licht in gekomen, maart op de een of andere manier komt de prent voor mijn gevoel niet tot leven, er ontbreekt iets. Nog rigoureuzer ingrijpen? Dan moet ik even echt moed verzamelen.

    Op dit moment vind ik de vorige versie weer aantrekkelijker dan deze;

    Mijn neiging om telkens wat anders te proberen zit me hier weer dwars blijkbaar, elke prent heeft zo zijn sterke en zwakke kanten. 

    Ik denk dat ik even afstand moet nemen; wat anders doen of wat heel anders doen. Als het de komende weken hier stil blijft ben ik wat heel anders aan’t doen…

     

    Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 27 keer bekeken

  • Proefdrukken

    22 juli 2017

    De grote afleider is inderdaad binnen, maar ik heb deze week nog wel wat gedaan. Als eerste was er weer een paar dagen hakken en snijden nodig.

    Op zich liep dat soepel, al was het vaak even twijfelen; hoeveel echt meteen al weghalen, hoeveel voorlopig laten staan om later stukje bij beetje bij te werken tussen proefdrukken?

    Uiteindelijk heb ik me proberen in te houden; liever straks in twee of drie stappen nog wat meer weghalen, dan nu te ver gaan.

    Het grappige is overigens dat ik, terwijl ik hier voor deze lino over zat te twijfelen, ik ineens ook weer opties zag om de vorige lino nog wat te verbeteren door meer wegsnijden. Nu niet, nu eerst even verder met deze lino! Er ligt al genoeg afleiding te wachten in de coulissen.

    Ik heb deze keer wat mee rust en zorg besteed aan het afdrukken, en dat levert meteen resultaat. Om te beginnen heb ik eindelijk weer een nette aanslag gemaakt, twee kartonnen stroken waar ik het afdruk papier tegenaan kan leggen.

    Op die manier staan de afdrukken wat netter op papier met regelmatige randen. Verder het papier even met zorg invochten en een half uurtje onder plastic laten liggen, dan is met mooi zacht en soepel voor goed drukken.

    Dat invochten was in feite iets waar ik liever vanaf wilde, vandaar bijvoorbeeld ook de experimenten met de wringer als pers. Het invochten is met name een probleem voor meer kleuren drukken als ik met inkt op waterbasis wil werken (voorgaande drukgangen gaan uitlopen en afgeven). Maar ik laat dat schieten; als ik in kleur verder wil stap ik wel over op inkt op oliebasis. Dan is met water invochten nooit een probleem.

    Daarna liep het soepel. Goed ingevocht papier, inkt minimaal verdund, niet te hard drukken met inrollen, en vooral voor de  eerste keer inrollen even rustig de tijd nemen.

    Ik ben weer eens met een 5 cm breed rollertje aan’t afdrukken in plaats van met lepel en baren. Werkt prima, ik denk dat de grootste truc in het invochten zit. Niet kletsnat, wel goed vochtig en ‘zacht’ papier. En even met wat zorg een nette aanleg maken helpt ook echt!

    Als ik gewoon met zorg werk is handafdrukken eigenlijk wel best wel simpel. Geen misdrukken, geen grote problemen, geen vlekken en vegen.

    Zoals verwacht moet er nog wel het nodige aan de lino gebeuren, in feite moeten de grote witte vlakken nog ‘opengemaakt' worden. Lucht is bijna goed, maar daar moet ik nog wat randen afwerken waar nu een witte contour staat (rechts boven). Het water moet nog meer wit krijgen (naar achter toe, vooral rechts), en het moet meer richting krijgen (een paar wat grotere vlakken maken aan één kant van de golftoppen). De lage berg links heeft een te rechte rug, en in de hoge bergen moet nog wat meer licht komen. En misschien nog wat doen in de bomen? Dit wordt veel kijken en af en toe een heel klein beetje doen…

     

    De grote afleiding? Mijn verjaardagscadeau dit jaar maakt wat jeugdsentiment los.

    Dvd en een Legoset van de Beatles’ Yellow Submarine. Ik heb vroeger heel fanatiek met lego gespeeld, en zat daar de laatste jaren al vaker naar te kijken op internet. En nu ben ik bezweken. Een strooptocht op marktplaats volgde…

    Een van de aardige dingen van Lego is dat het je bij jezelf brengt; tijdelijke resultaten (wat je maakt kan ook weer uit elkaar) en een hoge mate van abstractie. Het is een volstrekt persoonlijk genoegen dat zich maar moeilijk met anderen laat delen. De uitdaging en de lol is hoe je minuscule details in een grof blokjespatroon vertaalt. Voor anderen zijn de eindresultaten doorgaans minder boeiend, het is echt een oefening voor jezelf. Met Lego speel je niet om indruk te maken op anderen. Lego bouwwerken worden eigenlijk alleen voor anderen echt indrukwekkend als ze heel groot worden, of door een eindeloze reeks aan specialistische stenen minder abstract worden. Dat is ook een beetje de truc van de huidige luxe Legosets zoals hier de Yellow Submarine. Maar dan wordt het vooral een kwestie van geld erin pompen. ‘Old school’ Lego bouwen met een beperkte maar slim uitgekiende stenenset is vooral een oefening in persoonlijke abstractie en vormgeving, geen communicatie. Het is geen Kunst.

     

    Nee! Zo ook niet! Al vrees ik dat ik er de komende tijd wel wat tijd aan ga besteden…

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 24 keer bekeken

  • Terug naar de tekenplank heet dat

    15 juli 2017

    Niet verder, ik ben inderdaad aan een nieuwe versie van de lino begonnen. Stap 1 was schetsen in Chinese inkt voor het Skoddebergvatnet in de hoop tot een wat beter ontwerp te komen. Tot mijn verbazing gaat dat redelijk soepel, ik ben het werken met penseel en inkt in elk geval nog niet kwijt. Op elke tekening is wel het nodige aan te merken, en sommige zijn helemaal niks, maar ik hou hier toch misschien 1 of 2 afwerkers aan over…

    Belangrijker; deze tussendoor tekeningen lijken in elk geval nieuwe inzichten op te leveren voor de lino die ik in gedachten heb.

    1: ik doe teveel bij de lino; eenvoudiger (bijvoorbeeld veel minder golven, maar wel een paar goeie en verder wat simpele streepjes) lijkt beter te werken.

    2: ik had dus het probleem dat ik de pijnbomen niet de goeie vorm gaf. De kruin was in mijn ontwerpen te hoog; een veel legere en plattere boomkruin werkt beter voor een stel bomen dat op een rotsige landtong probeert te overleven.

    3: Een twee of drie kleuren/tintendruk wordt toch echt een hoop interessanter voor deze prent. Ik wil nu eerst nog even verder met de pure zwartwit lino, maar op termijn moet ik ook een meerkleurendruk overwegen.

     

    Daarna ben ik weer begonnen aan inkt op linoleum. Ik heb ook de eerste twee lino’s nog eens goed bekeken;

    De eerste (533, fjord) is toch wezenlijk anders dan de 2e (534, Skoddebergvatnet). In de 2e is weer veel meer alles als silhouet opgevat, meer vlakken, terwijl ik in de eerste een soort van arcering gebruik (de gutssneden) met breedte en richting als aanvullende vormgevingselementen. In zekere zin is de 2e meer in lijn met de klassieke lino die ik zou willen maken, maar ik vind de eerste wezenlijk boeiender. Meer arceren dus, en de vorm en richting van die arcering gebruiken om de afbeelding te maken?

    Bij het tekenen op linoleum heb het werk meer opgesplitst in delen; de verschillende onderdelen van de prent  één voor één tekenen. Eerst de berg, toen de landtong, toen het water, toen de bomen.

    Waar nodig heb ik witte in plaats van zwarte inkt gebruiken om over het eerder getekende zwart weer witte partijen aan te geven die ik moet wegsteken. En eigenlijk daarna pas kijken wat nodig was om onderdelen goed van elkaar te scheiden. En jawel, het lijkt te werken (als dit ook daadwerkelijk te snijden is).

    In de dagen daarna heb ik het lino ontwerp nog wat verder bijgewerkt in kleine beetjes. Ik realiseerde me dat ik het water meer als zwart kan benaderen, en in de bergen worden de grote vormen wat versterkt door minder wit en nog wat zwarte vlakjes. Landtong op de voorgrond wordt ook wat groter.

    Helaas heb ik me voor mijn verjaardag een cadeautje gekocht dat wel eens een forse afleiding zou kunnen zijn de komende weken… We zullen zien hoe dit gaat opschieten.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 25 keer bekeken

  • Wel het nodige gedaan, maar geen groot succes…

    8 juli 2017

    De week begon met verder werken aan het 2e lino ontwerp (ontwerp 1, met de lichte berg laat ik nog even liggen. Na een dagje stug doorhakken was dat gedaan.

    De dagen erna heb ik met druproeven zitten werken. Helaas wilde dat toch ook niet zo lukken. Ik heb eindelijk eens lino’s gedrukt met de was-wringer.

    Die levert zo te zien weinig winst op ten opzichte van handdrukken, en creëert ook nog een paar extra problemen. Ik had eigenlijk gehoopt op veel simpeler afdrukken. Dun ininkten, velletje droog papier erop, afdekplaat of vilt erop, en dan alles door de wringer draaien. Maar dat werd geen succes. Het leverde een veel te schrale afdruk op.

    Beter ininkten en bevochtigen van het papier blijft toch nodig. Later heb ik zowel handdrukken als persdrukken gemaakt. Nu weer keurig met ingevocht papier en meer aandacht voor het ininkten.

    Eindconclusie: de wringer gaat nauwelijks sneller en zeker niet beter dan mijn gewone handdrukken. En ik krijg er wat problemen bij.

    De extra problemen? Een probleem was een domme fout van mij. Ik dacht dat A4 papier dwars door de wringer kon, maar dat is net een millimetertje te krap, en levert beschadigde papierranden op. Voor deze lino en het getekende eerste ontwerp te laat, maar in principe is dit eenvoudig oplosbaar.

    Het meest vervelende extra probleem had ik al eerder ontdekt. Ik kan geen heel dik pak hout, linoleum en papier samen door de wringer draaien en dus moest ik het linoleum op dunner hout monteren. 3mm triplex in plaats van 10mm MDF. En die dunne  triplex blijkt niet stevig genoeg te zijn; het trekt krom. Dat levert grote problemen op bij het gelijkmatig ininkten van de plaat, en dus bij het maken van nette afdrukken.

    Dit is nu mijn grootste probleem, dit is ook voor gewoon handafdrukken een probleem omdat hij niet vlak is en zich niet goed laat ininkten. Nu zit op sommige plekken te dik, of op andere plekken de inkt te dun. Misschien kan ik er iets aan proberen als ik een kleiner rolletje haal.

    Helaas is de lino zelf best nog wel aardig, als hij beter gemonteerd was zou ik hier best wel wat leuke drukken van willen maken. Overigens zijn er ook een aantal zaken die ik bij nader inzien toch anders zou willen hebben, die ik nu niet meer kan corrigeren. Gek genoeg is dat deel waar ik me de meeste zorgen over maakte (de zwarte bomen tegen de zwarte berg achtergrond) best wel gelukt. Maar de landtong waar de bomen opstaan is te recht en te regelmatig geworden, en ook over het water ben ik niet helemaal tevreden (al is het in elk geval wel water met golven geworden). De komende dagen nog eens proberen om hier toch wat nette handdrukken uit te halen? En wat ga ik doen met de reeds getekende maar nog niet gesneden lino? Toch gewoon snijden en proberen?

    Of moet ik nu even mijn verlies pakken, dikker MDF halen en gewoon opnieuw beginnen? Of de lino’s weer even aan de kant en verder met iets geheel anders?

    Uiteindelijk heb ik toch weer 1 cm dik MDF gehaald, formaat 25x35 cm, en drie lappen linoleum van 20x28,6 gemonteerd. De linoleum is iets groter dan de vorige keer, nu zou de zwarte rand precies op de lijstjes moeten aansluiten in plaats van nog een witte rand te laten. Ik kan er later altijd nog voor kiezen om een smal reepje buitenom weg te steken.

    En toen begon het opnieuw ontwerpen van een lino; omdat ik toch wat dingen anders wil doen leek het me maar het best om weer echt vooraan te beginnen.

    En helaas wilde dat de rest van de week niet zo lukken. Ik heb op zwart papier met witte inkt golven zitten ontwerpen, maar dit ziet er nog niet uit zoals ik wil. Op de een of andere manier wil ik iets strakkere vormgeving, iets decoratiever dan nu.

    En ook de bomen willen nog niet zo lukken; ik blijf maar heen en weer stuiteren tussen ‘hangende’ naaldbomen of ‘opstekende’ naaldbomen.

    En ze zien er te welvarend uit, voor een stel bomen die op vrijwel blote rots groeien…

    Volgende week verder of opnieuw beginnen…

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 23 keer bekeken

  • niet veel gedaan...

    1 juli 2017

    Ik kreeg de afgelopen week een leuk boek van Neville Duke van een vriend, dat even andere oude belangstellingen opstookt. Neville Duke was een Engelse testpiloot uit de jaren 40 en 50, en nu zit ik weer uren op internet zaken over vliegtuigen op te zoeken. Tsja, dat zijn de slings and arrows van het leven...

    Ik ben welaan een lino snijden begonnen, maar het schiet niet op...

    Hopelijk de komende week weer echt doorwerken...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 34 keer bekeken

  • Meer blogs >>