wie storm zaait zal regen oogsten...
En we zijn weer terug...
Het viel niet mee allemaal. Terwijl het in Limburg heel behoorlijk weer was, kwam ik in Noord Holland regen en meer regen tegen. Na 1 dag goed werken en drie dagen regen had ik het wel gezien, op naar huis dus. Net als in Noorwegen had ik de indruk dat het allemaal niet zo heel erg gelukt was, om vervolgens thuis bij het uitpakken te ontdekken dat het me eigenlijk toch weer meeviel. Zorgelijk, waarom zie ik 'te velde' niet of iets goed is of niet?
Een van de redenen is in elk geval dat ik telkens van tevoren beelden in mijn hoofd heb, en daarna op zoek ga. Om te beginnen vind ik natuurlijk nooit precies dat beeld wat ik in mijn hoofd heb, en vervolgens komt tijdens het schilderen de werkelijkheid tussenbeide. Omdat ik vroeg thuis was heb ik thuis ook eens zo'n beeld uit mijn hoofd zitten uitwerken. Niet helemaal gelukt, maar het geeft misschien een indruk over wat er in mijn hoofd zoal gebeurd...
Om te beginnen kom ik tijdens de eerste rondritten een rood-paars tulpenveld tegen, met een enkele rij tamelijk dunne bomen op de achtergrond (links, de foto). Ik denk dat dat wel mooi zou zijn tegen een avondgekleurde lucht, met die bomen eigenlijk heel ijl en monochroom tegen de lucht afgetekend. Dus in de dagen daarna rij ik elke avond daar langs, in de hoop mijn beeld te vinden. Op zeker moment probeer ik het maar eens. Zonder de werkelijkheid zou ik de bomen veel gelijkmatiger schilderen, en ik zou niet op het idee komen of in het veld open plekken te maken. De werkelijkheid is rijker dan mijn fantasie. De kleur van de avondlucht is in het schilderij beter dan in de foto, daar is de lucht te wit geworden (een van de beperkingen van foto's). De kleur van de tulpen heb ik bewust verschoven om een kleurcontrast met die gele lucht te maken. Maar het is toch niet het beeld dat ik in mijn hoofd had geworden, en eigenlijk heb ik het idee dat het niks is (schilderij in het midden). Eenmaal thuis valt het nog wel mee, maar ik probeer ook eens het beeld in mijn hoofd op een doek te zetten (rechts). Het 'grijpen' van een beeld in je hoofd is lastiger, het is als het herinneren van een droom, je weet wel dat je heel gedetailleerd gedroomd heb, maar op het moment dat je die details probeert terug te halen dan verdampen ze, dan weet je het niet meer. Het bedachte beeld is dan ook nog steeds niet helemaal wat ik in mijn hoofd had...
En voor degene die zich afvragen of de naakten dan nu weer uit mijn hoofd verdwenen zijn: nee hoor, ook dat loopt door:
