hard gewerkt maar niet tevreden.

 

Ooit had ik een atelier en was ik heel echt met kunst bezig. Een van de grootse tegenvallers toen was hoe weinig tijd ik -bij een 50 tot 70 uurige werkweek- daadwerkelijk ik in boetseerwas stond te knijpen of achter de ezel stond. Goed, kunst is iets waar ook over gedacht moet worden, en dat denken gaat vaak net zo goed of beter achter een kop koffie op een terras als achter de ezel, maar ook als ik dat denken meetelde was ik nog altijd meer dan de helft van mijn tijd niet bezig met kunst maken. Goedkoop spullen bij elkaar scharrelen, opruimen en schoonmaken, maar ook alle losse klusjes voor tentoonstellingen. Veel bellen -toen- of mailen -nu-, lijsten opknappen, passepartout maken of doekjes afwerken, sokkels timmeren, affiches en uitnodigingen maken, adressen verzamelen en vooral netwerken. In feite was de productie van kunst meer bijzaak dan hoofdactiviteit.

Tegenwoordig ben ik veel minder met mezelf en mijn werk aan de man brengen bezig, en de verhouding tussen werk en bijkomende klussen is dan ook een stuk beter dan toen (en wat meer geld hebben helpt ook). En zo ben ik de afgelopen week nog wel een beetje tot schilderen gekomen. Een 2e doekje van de Flamenco avond. Ik ben er nog niet tevreden mee, ook met die vorige niet, maar ze houden wel een zekere belofte in.

  

Maar verder draaide de afgelopen week vooral om de twee komende tentoonstellingen. Uitnodigingen voor Beek versturen, uitnodigingen en affiches voor Amsterdam ontwerpen en laten drukken, adressenlijst opschonen en doorlopen, post de deur uit, lijstjes schoonmaken, bijstippen en waar nodig opnieuw lijmen, doekjes afwerken, kortom, ik heb 3 dagen stevig doorgewerkt.

   

En toch heb ik weer niet het gevoel goed aan kunst gewerkt te hebben; dit is geen kunst bedrijven, dit zijn bijzaken...