Finissage; dan is alles echt rond...
Voor het eerst heb ik een finissage gehad. Een vreemde ervaring; het soort van feestje dat meestal bij een opening hoort nu aan het einde. Mij geeft het wel een lekker gevoel, aan het eind van de dag is de expositie opgeruimd, alles staat thuis weer thuis in het rek, klaar. Normaal is het afbreken van een expositie altijd een beetje een antiklimax, nu niet.
De dag begon vroeg, met in plaats van een schilderijenkist een stapel vlaaidozen achterop. Om half 2 was ik er, en de vlaaien hadden de reis redelijk doorstaan. Ha! Weer wat geleerd...
De Noorse ambassadrice was helaas niet in staat de haar opwachting te maken, in plaats daarvan verscheen de cultureel attaché, Mw. Inger Fokkens. Het was een genoegen met haar en haar partner over Noorwegen te praten. Natuurlijk vergeet ik weer alle zakelijke mogelijkheden zoals vissen naar mogelijkheden voor een expositie in Noorwegen en zo, maar een goed gesprek is beter dan zaken.
Als lang niet geziene vrienden hun opwachting maken vergeet ik meteen nog foto's te maken, en zoals altijd weet ik mijn aandacht weer slecht over mensen te verdelen. Gelukkig waren een aantal mensen erg geduldig. Stephan, geweldig je weer te zien. Jan-Paul, Paulien, ik ga dit najaar eens echt proberen een weekend A'dam te doen...
Het is opvallen met hoeveel mensen ik dit keer over de schilderijen en Noorwegen heb staan praten, normaal gaat me dat een stuk minder goed af.
Maroesja en Bastiaan hadden de zaak prima voor elkaar en hebben goed voor me gezorgd. Ik ben hen dankbaar voor deze expositie.
De thuisrit was met avondzon en een voldaan gevoel. In feite is dit de afronding van iets waar ik ruim 10 jaar aan bezig ben geweest. Niet dat de Noorse landschappen voorbij zijn, maar deze expositie, deze 42 schilderijen vormen wel zo ongeveer het doel dat me voor ogen stond. Voor bezoekers was het een en ander misschien wat veel en wat chaotisch, maar ik heb gemerkt dat als mensen zich erin verdiepte, als we erover spraken, de muntjes wel vielen.
Finissage? Ik denk ik dat nog wel eens vaker ga proberen...