museumbezoek
Om te beginnen ben ik nog even verder gegaan met de Noorse winterfantasieën.
.jpg)
Dit was een uitzicht vanaf de camping in Kleppstad op de Lofoten, wara ik het vorig jaar stond. Zou het er nu zo kunnen uitzien?
Vrijdag was Emmy weer hier, en het ging wel.
Het eerste doekjes floepte er soepel uit, maar daarna werd het allemaal wat krampachtig proberen om iets anders te doen.Ik moet ondertussen echt eens gaan uitzoeken wat ik nu eigenlijk met naakt wil…
Op 20 september schreef ik dat ik nog maar zelden naar echt leuke exposities ga. Afgelopen zondag, na mijn blog bijwerken, ben ik naar het Bonnefanten geweest, in Maastricht, en daar was voor de verandering eens wat echt leuks te zien: ‘Live Forever’ van Elizabeth Peyton.
Ha, ik sta niet alleen! Wat daar hangt sluit naadloos aan op mijn werk. Haar kleine schilderijen zijn net zo gebaseerd op kiekjes en dagelijks leven als mijn snapshots. Bij haar speelt bij het portret de hoofdrol, wie was er, terwijl ik bij de snapshots meer kies voor de gebeurtenis: wat gebeurde er. Maar we gebruiken allebei het ‘kleine’ dagelijkse leven als basis, en maken werk dniet at zomaar een paar krachttermen schreeuwt maar een persoonlijk verhaal verteld, fluisterd misschien.
Zelfs haar opvattingen over wat een schilderij is sluiten aan op mijn idee; het schilderij is een object. Soms een uitgewerkt en ingelijst object, soms een ‘bloot paneeltje’, afhankelijk van het werk zelf, maar altijd meer dan alleen de afbeelding. De voornaamste verschillen zitten in ons handschrift en in onderwerp keuze.
Leuk om even het gevoel te hebben dat ik nog een beetje aansluit bij de hedendaagse kunst.
De expositie verzuipt overigens in dat gebouw. Jammer, in dat hele enorme gebouw zijn maar een paar hoekjes waar kunst echt tot zijn recht komt. Als je wilt weten wat er mis is met de officiële kunstwereld op dit moment is een blik op de entree van het Bonnefanten veelzeggend: megalomane bouw zonder menselijke maat, die niet ten dienste van de kunst staat, maar de kunst als excuus misgebruikt.
(zoek de mensch)
Maar goed, Elizabeth Peyton maakt in elk geval dat ik vanmiddag weer op de motor stap voor een expositie: nu eens kijken wat het echtpaar Bommel Van Dam bij elkaar verzameld heeft. Bommel Van Dam in Venlo was altijd een van mijn favorieten, daar leek men meer belangstelling voor echte kunst te hebben dan in de meeste andere musea. En verzamelaars maken doorgaans betere keuzes dan de kunstwereld: ze kiezen met hun hart in plaats van hun macht- en statushonger...
Gek is dat, mijn drie favorieten zijn alledrie het product van dit soort verzamelaars: Boijmans Van Beuningen, Kroller Muller en Bommel Van Dam. In feite hebben ze nu niet eens meer zo heel veel te doen met de oorspronkelijke verzamelaars en collecties, maar iets van de liefde van echte verzamelaars houdt blijkbaar lang stand. Hopelijk groeit Hedge House van het echtpaar Eijck-Vonken ook ooit uit tot zoiets...