Deze week stond vooral in het teken van wat dingen proberen. Een techniek die ik vroeger nog wel eens gebruikte voor kerstkaarten: monotypes op de mooie glasplaatjes van Liesbeth. Leuk om te doen, al heb ik altijd wat moeite met de gevarieerde eindproducten. Ik weet nooit hoe ik keuzes in zo’n reeks moet maken, en in zekere zin voelt het aan als een enorme verspilling om een stuk of 7, 8 monotypes te maken en er dan uiteindelijk maar eentje te kiezen. Ik weet niet of ik dit nog vaker ga doen, maar vroeger had ik een mapje vol met die dingen. Na verloop van tijd en de nodige verkopen hou je dan vanzelf de dingen over die niets zijn, dat is wel helder. Maar monotypes zijn wel altijd goed om eens op andere gedachten te komen. Zie toch hoe los en wild, en met wat een durf hier dingen gebeuren…
Monotype 1, dame op de bank, en monotype 2, heel erg lente. Als ik dat zo zie wil ik ook wel weer eens een andere manier van schilderen proberen. En dat is precies waar monotypes perfect voor zijn; om artistiek eens een andere kant op te kijken...
Maar dat komt later, vrijdag was Emmy er weer, en ik heb me eindelijk eens min of meer aan mijn oorspronkelijke plan gehouden; eentje in kleur, eentje in lijn.
Emmy 78 en Emmy 79. Die witte dingen blijven voorlopig boeien. Ik zit momenteel aan een grote catalogus van mijn Noorse reis te werken en las daarbij het reisverslag weer. Die witte lijnen blijk ik dus al twee jaar geleden bedacht te hebben:
op 25 juli 2008 om precies te zijn… Ik doe alleen de andere twee doekjes nog door elkaar. En nu is dus de grote vraag hoe verder te gaan; het in Noorwegen geboren idee langzaam verder uitwerken, al is het dan voor naakt, of toch eerst ook eens even de monotype kleuren en benadering proberen?
Enfin, het moge duidelijk zijn, ik ben nog geen steek verder met linoleumsnedes… Tijd! Tijd! Ik heb meer tijd nodig!
