Jan Kusters

Langzaam komen exposities dichterbij. Ik ben al een tijd bezig voor Domani, maar eerst is er nog een andere expositie waar ik aan meedoe. Die is op 30 en 31 maart, en op 1 april, in Sittard. De schildergroep waar ik op dinsdagavond bij heeft het afgelopen jaar in het oude postkantoor van Sittard gezeten. 

Ondertussen gaan we die plek binnen afzienbare tijd verlaten, en dat doen we met een fraaie expositie waarbij iedereen werk laat zien. Ik weet nog niet precies waarmee ik meedoe, vermoedelijk een aantal lino’s en de nachtelijke viaducten. Komende weken daarvoor alles klaarmaken… Opening op vrijdagavond 30 maart, en daarna twee dagen van 12.00 tot 17.00 uur. En de week daarna gaat dus Domani loos, met minder werk, maar wel vanuit heel Nederland.

Ik ga ook nog wel eens naar een expositie. In het kunstmausoleum in Maastricht was een expositie met Japanse prenten; ‘de schoonheid van de stilte’, No-prenten van Tsukioka Kogyo. 

Werk van eind 19^e en begin 20^ste eeuw. Gigantisch vakmanschap, prachtige ijle lijnen op tere kleuren, maar tegen die tijd werden de prenten in feite ook zo doods als wat. Ik zie hetzelfde bij de Sumi-è die ik op internet bekijk, op gegeven moment worden het te strak, te doorwerkt om nog echt levendig te zijn. Eerder werk op dit gebied is in mijn ogen levendiger. Het werk heeft dus niet zoveel indruk gemaakt, maar het was wel voor het eerst dat ik dit soort prenten in werkelijkheid zag, en een paar trucjes zijn me nu een stuk duidelijker geworden. De iele lijnen blijken ook maar heel ondiep gesneden te zijn, en worden gewoon heel voorzichtig gedrukt. De Japanse manier van drukken –hele blok hoog EN laag ininkten, dan een lijmlaag over de inkt, toch wat dikker papier, en handdrukken met een vrijwel vlak voorwerp- stelt je in staat om in feite subtieler te drukken. Verder is te zien dat de inkt ook echt op het blok geschilderd is, en niet gelijkmatig ingerold. In feite maken ze een aantal heel schrale drukken in één kleur over elkaar.

Het is ook erg leuk om variaties op één thema te zien, van een en dezelfde maker.

Hier twee keer ‘de IJzeren Kroon’ De staande prent is van later datum, en duidelijk meer op effect gemaakt. En hoewel het hoge smalle formaat wel erg beperkend is voor onze manier van afbeelden zijn die muur-rollen met een prent op een ondergrond, en een ronde stok en linten toch wel heel erg mooi als presentatie.

Ik zou toch wel eens willen denken over zo’n manier van werk presenteren.

De expositie zet me ook weer even aan’t denken over klare lijn tekeningen en inkleuren met wat aquarel. Er hingen een paar ingekleurde etsen, met zoiets zou ik best van mijn vakanties willen terugkomen, al zouden dat geen etsen hoeven zijn. Tekeningen zijn ook goed.

Zelf ben ik de afgelopen week weer echt met studiewerk bezig geweest. Op één doek maak ik een schilderij, ik maak daar een foto van, en werk het schilderij dan om naar een andere versie. Niet bedoelt als eindproduct, dit is gewoon kijken wat er gebeurd.

Dit is geen portret van een bepaald persoon, maar meer een weergave van een gemoedstoestand. De twee variaties die ik tot nu toe heb gemaakt zijn bijna lesmateriaal voor de kleurenleer van Itten; vooral kwaliteitscontrast in de eerste, en vooral primair contrast in de laatste. Wat daarbij vooral opviel in de tussenfase is dat die echt niet werkte; je moet duidelijke keuzes maken…