Jan Kusters

Een vraag met een dubbele bodem. De meeste mensen die met beeldende kunst bezig zijn herkennen de vraag wel; je bent ergens mee bezig, het ziet er redelijk uit, maar is het af? Nog even hier iets doen, nog even daar wat doen… Ai, achteraf gezien had ik eerder moeten stoppen, dat laatste was geen verbetering. En exact terughalen lukt ook niet meer. Hieronder een reeks waarbij het in feite op die manier mis gaat. Het doel: Scooterblond. Ik wil een meisje op een scooter, waarbij de knalroze kleur van de scooter en een streep blond haar in feite beeldbepalend zijn. Al het andere is in feite minder belangrijk. Het doekje maakt deel uit van een reeks ‘moderne clichés’ die ik in gedachten heb (mensen op een terrasje die niet naar elkaar maar naar hun omgeving kijken, mensen die elkaar dingen op hun mobieltje laten zien, smsende jeugd bij een bushalte, een met tassen afgeladen scootmobiel). Of die serie wat wordt? Geen idee, dit is een eerste poging. Voor zo’n doekje kan ik in de stad foto’s gaan staan maken, en die dan als documentatie gebruiken om te schilderen, maar ik wil ook wat meer vanuit mijn fantasie en gevoel werken; het hoeft niet te kloppen, als het maar overtuigd. Nadeel daarvan is dan weer dat ik totaal onzeker wordt; hoe ziet een scooter er nu eigenlijk uit? Er is een manier van schilderen die me redelijk snel dingen laat uitproberen; een egaal vlak met gebrande omber schilderen, en daarin  stukken lichter of donkerder maken. Ik kan dan goed in vlakken werken, maar ook in lijnen, het gaat snel, en omdat je zowel stukken lichter maakt als stukken donkerder maakt ben je erg flexibel. Het nadeel is dat ik tot nu toe nog nooit vanuit zo’n ontwerp in omber de stap naar kleur heb weten te zetten; elke kleur die je erover zet vloekt met die omber. Maar voor nu was het toch goed om even vormen te proberen…

En hierbij zie je hoe het verder werken veel te ver doorgaat. Ik wil eigenlijk tamelijk losse, half abstracte vormen schilderen (later dus ook in felle kleuren), maar de scooter en de achtergrond worden steeds verder en steeds realistischer uitgewerkt. In feite was de eerste opziet (links) meer dan genoeg, als ik dat in roze, grijs en blond had uitgewerkt, had ik het doekje gehad dat ik in gedachten had. Te ver doorgegaan dus.

Ik schreef aan het begin al dat de vraag over stoppen een dubbele bodem had. Het is namelijk ook een beetje de vraag waar ik weer mee zit voor dit blog. Toen ik het blog herbegon in januari schreef ik dat het blog niet meer elke week bijgewerkt zou worden, maar sedert dien heb ik toch weer vrijwel elke week een blogje toegevoegd. Dat was niet de bedoeling, maar blijkbaar vind ik het moeilijk om soms wel en soms niet te bloggen. Ik zit nu weer tegen het begin van de vakantieperiode aan, ik weet alleen dat ik dit jaar geen grote reis ga maken, en heb geen idee waarmee ik de zomer ga doorbrengen. Wat ik in elk geval wil is niet meer elke week hier iets toevoegen, maar alleen als ik denk dat ik wat boeiends heb te melden. Voor hen die daarmee bekend zijn; links boven heeft dit blog een RSS knop, als je die aanzet zie je vanzelf wanneer iets is toegevoegd, dus elke week voor niets komen kijken is niet nodig.